"Ja też chcę tak żyć!" ta myśl przebiegła przez głowę Marianne Johannes (1900-1993), gdy w 1920 roku w klasztorze Ettal po raz pierwszy doświadczyła benedyktyńskiej modlitwy chóralnej i rytmu życia monastycznego. A ponieważ wstąpienie do klasztoru benedyktynek nie było dla niej w tym czasie z różnych względów możliwe, zaczęła odmawiać benedyktyńską modlitwę godzin wraz z innymi młodymi kobietami z Monachium. Pod kierunkiem Marianny Johannes, późniejszej matki Agnes, w 1926 r. powstała wspólnota sióstr, które żyły według reguły św. Benedykta, jednocześnie pracując w świecie w swoich zawodach. Matka Agnes pozostała przełożoną wspólnoty Venio do 1973 roku. Przez następne 20 lat tę funkcję pełniła Matka Agape Gensbaur (urodzona w Kladnie koło Pragi, doświadczona wysiedleniem do Niemiec po II Wojnie Światowej), pod której kierownictwem w 1992 roku udało się uzyskać pierwsze oficjalne uznanie przez Kościół tej formy życia zakonnego. Od 1993 do 2010 roku Wspólnotę prowadziła siostra Lucia Wagner. Jako delegatka światowego stowarzyszenia sióstr benedyktynek „Communio Internationalis Benedictinarum“ (CIB) nawiązała wiele ważnych kontaktów, które znacząco pomogły w założeniu klasztoru w Pradze.

W dniu 8 grudnia 2007 r. nasz klasztor na Białej Górze został pobłogosławiony przez kard. Miloslava Vlka. Inicjatywa jego założenia pochodziła od grupy czeskich sióstr mieszkających w Opactwie Przemyskim w Polsce (w Czechach przez prawie 100 lat nie istniał żaden klasztor benedyktyński dla kobiet). W 2003 r. trzy czeskie siostry przeniosły się z Polski do klasztoru Venio w Monachium. Forma życia, którą ta wspólnota prowadziła, okazała się najbardziej odpowiednia do zaadoptowania w nowym klasztorze w dużym mieście. Dzięki benedyktynom z Břevnova, którzy oddali do dyspozycji sióstr miejsce pielgrzymkowe Matki Bożej Zwycięskiej na Białej Górze oraz dzięki Wspólnocie Venio w Monachium, która przejęła odpowiedzialność za nowo założoną wspólnotę, historia naszego klasztoru w Pradze mogła się rozpocząć.

Od 973 r., kiedy to Mlada Přemyslovna założyła benedyktyński klasztor św. Jerzego na Zamku Praskim (pierwszy klasztor w naszym kraju), benedyktynki odgrywały ważną rolę w duchowym i kulturalnym rozwoju państwa. Trwało to aż do kasaty klasztoru podczas reform józefińskich w 1782. W 1889 r. benedyktyni z opactwa Nonnberg w Salzburgu ufundowały klasztor św. Gabriela na Smichovie w Pradze, który pod wpływem benedyktynów z klasztoru Beuron w Emaus stał się prężną wspólnotą monastyczną wykształconych i twórczych kobiet (wywodzących się głównie z austriackiej i niemieckiej szlachty). Po powstaniu Republiki Czechosłowackiej w 1918 r. koegzystencja z ludnością czeską okazała się źródłem wielkiego napięcia i państwo poprosiło siostry o przeniesienie się do Austrii.

Uwieńczeniem naszych dążeń było podniesienie Wspólnoty Venio do rangi opactwa Przemienienia Pańskiego, które nastąpiło w święto św. Benedykta, 11. lipca 2013 roku. Wtedy też kard. Reinhard Marx uroczyście wprowadził w urząd ksieni s. Carmen Tatschmurat, którą sprawowała do 2010 r. W ten sposób zakończyła się długa droga do uznania naszej formy życia benedyktyńskiego. Dziś jesteśmy jedną wspólnotą mieszkającą w dwóch miejscach, spotykając się regularnie, rozmawiając i modląc się w dwóch językach. Niektóre z czeskich sióstr mieszkają w Monachium, a niemieckie w Pradze. Połączenie Pragi i Monachium w jedną wspólnotę przeżywamy jako bardzo ubogacające i owocne doświadczenie.